شرکت آیبیام یکسال پس از اعلام تشکیل دولت اسراییل نخسیتن سرمایهگذاریهایش را در سرزمینهای اشغالی شروع کرد و در سال ۱۳۸۱، به پاس نیمقرن خدمات چشمگیرش به این دولت، جایزهی سفیر را از شیمون پرز (نخستوزیر پیشین اسراییل) دریافت نمود.
این شرکت که سابقهی بدی در زمینهی شرایط محیطی کارگران و تخلفات اقتصادی دارد، یکی از سه شرکتی است که در سال ۱۳۸۰، آریل شارون (نخستوزیر پیشین اسراییل) از ایشان تقدیر کرد.
لارنس ریکیاردی که یکی از مدیران ارشد آیبیام است، در گفتگویی با روزنامهی یهودی جروزالمپست بیان کرد: «این سرزمین و آرمانهای والایش برای ما بسیار مهم است.» جالب آنکه این شرکت یکی از مهمترین شریکان صنعتی و اقتصادی حکومت نازی آلمان در زمان جنگ جهانی دوم بوده است.
پروندهی سیاه IBM
· شعبهی آلمانی این شرکت، یکی از سازندگان ماشینهای محاسبهگری بوده است که هیتلر برای ادارهی راهآهن، نگهداری اطلاعات مربوط به اسرای جنگی و ساخت ادوات زرهی به آنها نیاز داشته است. این همکاری از سال ۱۳۱۲ تا ۱۳۲۴ ادامه پیدا کرده است.
· کارگران این شرکت در مکزیک، در ازای یکساعت کار، کمی بیشتر از پانصد تومان دریافت میکنند. IBM برای استخدام این کارگران، از شبکهی پیچیدهای از شرکتهای ریز و درشت استفاده میکند تا کارگرانش، اتحادیهی کارگری تشکیل دهند.
جروزالمپست
این روزنامهی انگلیسیزبان از دهم آذر ۱۳۱۱ در بیتالمقدس منتشر میشود. نام آن تا سال ۱۳۲۹ ـ یعنی دو سال پس از اعلام تشکیل اسراییل ـ، پالستینپست بود. شمارگان این روزنامه حدود ۵۰٫۰۰۰ نسخه برآورد میشود و سیاستمداران و خبرنگاران خارجی، بیشترین خوانندهی آن هستند. این روزنامه تا سال ۱۳۶۸ به حزب کارگر و دیدگاههای چپ و لیبرال گرایش داشت؛ اما با تغییر مدیریت آن در این سال، به سمت حزب لیکود و جریانات راستگرا متمایل شد.
شیمون پرز
متولد ۱۱ مرداد ۱۳۰۲٫ او در یک خانوادهی متوسط مذهبی در شرق لهستان (که امروزه جزوی از بلاروس است) به دنیا آمد و زیر نظر پدربزرگش که یک حاخام متعصب بود تعلیم دید. خانوادهی پرسکی (نام خانوادگی اصلی شیمون پرز) در سال ۱۳۱۳ به فلسطین مهاجرت کردند و در تلآویو ساکن شدند.
او در یک هنرستان کشاورزی تحصیل کرد و مدتی در یک کیبوتس (مجتمعهای اشتراکی کشاورزی اسراییلی) کشاورزی میکرد. او در سن بیستسالگی دبیر جنبش کارگران جوان صهیونیست شد و چهار سال بعد به درخواست دیوید بن گورین (نخستوزیر پیشین اسراییل) به سازمان تروریستی هاگانا پیوست و مسئول جذب نیرو و تهیهی تجهیزات شد.
شیمون پرز در سال ۱۳۲۷ فرماندهی نیروی دریایی اسراییل شد و کمی بعد، به عنوان هیات نمایندگی وزارت جنگ به آمریکا رفت. او در آن کشور، در دانشکدهی پژوهشهای اجتماعی دانشگاه هاروارد مشغول تحصیل شد.
پس از بازگشت و در سال ۱۳۳۲، در سم ۲۹سالگی، وزیر جنگ دولت بن گورین شد که تا سال ۱۳۳۸ در این جایگاه ماند. برنامهی اتمی اسراییل در این دوره آغاز شد.
او که از سال ۱۳۳۸ تا کنون عضو مجلس نمایندگان اسراییل (کنست) بوده است، یکی از بنیانگذاران حزب کارگر اسراییل به شمار میرود. او تا سال ۱۳۴۴ جانشین وزیر جنگ، پس از آن تا سال ۱۳۴۹ وزیر مهاجرت و مسئول گسترش سرزمینهای اشغالی، پس از آن تا سال ۱۳۵۳ وزیر حمل و نقل و ارتباطات بود.
پرز که مدت کمی را در وزارت اطلاعات دولت گلدامایر، حضور داشت، جانشین موشه دایان در وزارت جنگ شد و تا سال ۱۳۵۶ در این جایگاه ماند. اجرای عملیات انتبه که یکی از شاهکارهای امنیتی و نظامی اسراییل است، از سوابق پرز در این سالها محسوب میشود. او مدتی را نخستوزیر دولت اسحاق رابین بود و پس از شکست حزب کارگر در انتخابات عمومی به دبیرکلی این حزب انتخاب شد که در این جایگاه تا سال ۱۳۷۱ باقی ماند.
شیمون پرز برای نخستینبار در دولت ائتلافی اسحاق شامیر از سال ۱۳۶۳ تا ۱۳۶۵ نخستوزیر این رژیم شد. پس از آن به مدت دو سال، جانشین نخستوزیر و وزیر امور خارجه بود و از آبان ۱۳۶۷ تا زمان انحلال دولت ائتلافی، جانشینی نخستوزیر و وزارت دارایی را در اختیار داشت.
حزب کارگر در انتخابات سال ۱۳۷۱ به صحنه سیاسی بازگشت و پرز دوباره وزیر امور خارجه شد. او در این دوران مذاکرات صلح با سازمان آزادیبخش فلسطین به رهبری یاسر عرفات را پیگیری کرد که به همین سبب به همراه عرفات و اسحاق رابین، برندهی جایزهی صلح نوبل سال ۱۳۷۴ شد؛ و در همین سال قرارداد صلح با اردن را به نتیجه رساند.
شیمون پرز یکی از منادیان طرح خاورمیانهی بزرگ است و گفتگو با کشورهای این منطقه در راستای همین سیاست دنبال میکند. پس از ترور رابین به دست جوان یهودی در تاریخ ۱۳ آبان ۱۳۷۴، پرز نخستوزیر و وزیر جنگ شد؛ تا اینکه حزب وی در انتخابات اردیبهشت ۷۵ شکست خورد. پرز یک سال بعد، از ریاست حزب کنارهگیری کرد.
او از تیر ۱۳۷۸ تا فروردین ۱۳۸۰ وزیر همکاریهای منطقهای اسراییل بود و پس از آن جانشین نخستوزیر و وزیر جنگ دولت ائتلافی آریل شارون شد. حضور او در این جایگاه تا مهر ۱۳۸۱ به طول انجامید. پس از گذشت دو سال و اندی، دوباره جانشین نخستوزیر شد. او پس از شکست در برابر عمیر پرتز در آبانماه ۱۳۸۴، اعلام کرد که پس از شصتسال از حزب کارگر کناره خواهد گرفت تا به آریل شارون کمک کند. وی پس از مدتی، به حزب کادیما که شارون دبیر آن بود، پیوست و جانشین نخستوزیر شد. او هماکنون از مهمترین چهرههای حزب کادیما به شمار میرود.
شیمون پرز ۸۳ساله که او را دستپروردهی بن گورین میدانند، چندی پیش و پس از رسوایی اخلاقی موشه کاتساو ـ رییسجمهور پیشین اسراییل ـ، از سوی کنست به عنوان نهمین رییسجمهور انتخاب شد. او پیش از این، در سال ۱۳۷۹ هم نامزد این جایگاه بود که در برابر کاتساو شکست خورد.
