یکهزار و ۴۵۰ شهید، پنج هزار و ۵۰۰ نفر زخمی و سه میلیارد دلار آسیب به ساختارهای زیربنایی، دستاورد جنگی بود که درست یک سال پیش با حمله به غزه آغاز شد و اکنون بعد از شکست خفت بار رژیم صهیونیستی در مقابل مقاومت مردم فلسطین حلقه محاصره هر روز تنگ و تنگ تر می شود تا مسمانان این خاک نتوانند حتی بازسازی مناطق جنگ زده شان را نظاره گر باشند.
به گزارش رجانیوز جنگ ۲۲ روزه اسرائیل با مردم فلسطین اشغالی آن قدر ناجوانمردانه بود که نهادهای بین المللی را نیز به واکنش واداشت. سازمان ملل نیز رسما کمیته ای را با عنوان “کمیته حقیقت یاب” مامور رسیدگی به جنایات جنگی اسرائیل کرد.
“زیپی لیونی” وزیر امور خارجه وقت رژیم صهیونیستی دو روز قبل از آغاز جنگ به نوار غزه، ادعا کرده بود که مطابق برآوردهای دستگاه امنیتی رژیم صهیونیستی میتوان حماس را ظرف سه یا چهار روز نابود کرد! با این همه جنگ به درازا کشید و با وجود گذشت ۲۲ روز از آغاز جنگ، ماجرا با آتش بست یک طرفه اسرائیل خاتمه پیدا کرد. و این در حالی بود که اسرائیل از دستیابی به اهداف خود یعنی “تغییر معادله در نوار غزه “، “جلوگیری از پرتاب موشکهای مبارزان فلسطینی ” و نیز “نابودی گروههای مقاومت فلسطینی ” ناتوان مانده بود.
طولانی شدن جنگ اختلافات در کابینه ایهود باراک را نیز موجب شد و بعد از آن بود که زیر فشار سنگین افکار عمومی اسرائیل ناگذیر آتش بست را در دستور کار خود قرار داد تا برای مردم فلسطین خاطره ای چون خاطره پیروزی مردم لبنان در جنگ ۳۳ روزه بر جای بماند.
همزمان با حملات ناجوانمردانه اسرائیل، تظاهرات های خود جوش مردمی در سرتاسر دنیا کلید خورد. ابراز نگرانی ها و مخالفت ها با نسل کشی در فلسطن تا بدانجا بود که حتی برخی از کشورهای قاره آمریکا از جمله ونزوئلا، سفیر رژیم صهیونیستی را از خاک کشورشان خارج کردند و بولیوی روابط سیاسی و اقتصادی خود را با تلآویو قطع کرد. قطر و موریتانی نیز در اعتراض به جنایات رژیم صهیونیستی در نوار غزه روابط خود را با این رژیم به حالت تعلیق در آوردند.
چندی بعد هاآرتص رسما اعتراف کرد:«حماس برنده همراهی و همدردی بینالمللی شد و نیروهای آن هنوز نوار غزه را کنترل میکنند.»
در میان فشار افکار عمومی بود که نهادهای بین المللی نیز ناگذیر به ورود در ماجرا شدند تا جنایات جنگی اسرائیل را پیگیری کنند. در همین راستا ریچارد گلدستون به عنوان رئیس کمیته حقیقت یاب سازمان ملل انتخاب شد. او سندی را در ۵۷۵ صفحه تهیه کرد که با وجود مخالفت ها و مانع تراشی های گسترده آمریکا و رژیم صهیونیستی با ۲۵ رای موافق در برابر ۶ مخالف و ۱۱ ممتنع در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد به تصویب رسید.
به دنبال تصویب این گزارش یدیعوت آحارونوت رسما نوشت:«در نبرد گلدستون شکست خوردیم.» و “محمد حسنین هیکل” اندیشمند سرشناس مصری با اشاره به آغاز منزوی شدن اسرائیل در جهان این گزارش را باتلاقی برای این رژیم خواند.
این گزارش، رژیم صهیونیستی را به عنوان یک جنایتکار جنگی معرفی کرد. در این گزارش مستنداتی مورد توجه قرار گرفته بود که مصداق عدول از قوانین بین المللی شناخته می شود. گلدستون به تخریب بسیاری از مناطق مسکونی، و در مضیقه قرار دادن مردم از لحاظ تامین آب و غذا اشاره کرد و در واقع از موارد نقض حقوق بشر در غزه سخن گفت.
گزارش گلدستون به محاصره غیرقانونی نوار غزه که ورود مواد غذایی، سوخت و احتیاجات پزشکی را نیز محدود میکرد پرداخته و تاکید مینمود که چنین محاصرهای نمونه زشتی از مجازات جمعی است که به صراحت توسط بند ۳۳ کنوانسیون چهارم ژنو ممنوع شده است. در این گزارش اسناد بسیار زیادی از جنایات صهیونیست ها وجود داشت.
تصویب این گزارش به طور طبیعی نارضایتی گسترده مقامات رژیم صهیونیستی و آمریکایی را به دنبال داشت. این گزارش در عین اینکه گامی در مسیر مشروعیت زدایی از رژیم صهیونیستی به شمار می رفت، تشدید ناامنی برای شهرک نشین ها را نیز به دنبال داشت و این همه البته می توانست مقدمه ای باشد برای محاکمه رژیم صهیونیستی.
مجمع عمومی سازمان ملل متحد نیز با اکثریت ۱۱۴ رای مثبت و ۱۸ رای مخالف در نشستی به گزارش گلدستون رای مثبت داد. در قطعنامه سازمان ملل متحد آمده بود:«تنها ادامه فشارها علیه اسرائیل می تواند این رژیم را وادار به تبعیت از مقررات بین المللی کند.»
با وجود این محکومیت ها اما رژیم صهیونیستی به مواجهه خود البته در قالبی دیگر با مردم غزه ادامه داد. در حالی که طبیعی ترین مسئله بعد از جنگ فراهم شدن زمینه ارسال کمک های انسان دوستانه به غزه و نیز کمک به بازسازی مناطق آسیب دیده بود، رژیم صهیونیستی همراه و همگام با مصر محاصره ها علیه غزه را تشدید کرد؛ محاصره هایی که تا امروز نیز ادامه دارد.
اکنون با وجود مخالفت های گسترده بین المللی دولت مصر درحال احداث دیواری فولادی با همکاری آمریکا در مرز خود با نوار غزه است که این دیوار با عمق بیش از ۲۰ تا ۳۰ متر در زیر زمین ساخته میشود و ۹ تا ۱۰ کیلومتر نیز طول دارد. این دیوار دارای سیستمهای حسگر است که هرگونه تلاش برای تخریب آن را به مسئولان مصری اطلاع میدهد و مصر همچنین کانال آبی را در طول این دیوار ایجاد خواهد کرد. این همه در حالی است که رژیم صهیونیستی نیز قصد دارد دیواری در مرز مصر به طول ۲۵۵ کیلومتر و با هزینهای بالغ بر ۲۷۰ میلیون دلار احداث کند.
این همه در حالی است که هیئت پارلمانی اروپا طی بازدیدی که بعد از ممانعت های مصر از غزه صورت داد، خواهان بازسازی نوار غزه شده بود.
“عرفات ماضی” رئیس “فراخوان اروپایی رفع محاصره غزه” نیز طی سخنانی گفت:«اعضای هیئت از آثار ویرانیهای جنگ غزه و میزان درد و رنج ملت فلسطین به خاطر ادامه محاصره و بازسازی نشدن این منطقه آگاهی یافتند و مصمم هستند تا آنچه را در نوار غزه مشاهده کردند، به پارلمانها و محافل سیاسی خود منتقل و ضرورت فشار برای رفع محاصره و پایان دادن به درد و رنج یک میلیون و پانصد هزار فلسطینی در نوار غزه را ترویج کنند.»
با این همه اما نه سازمان های بین المللی کاری از پیش بردند و نه صدایی از مدعیان حقوق بشر بلند شد و اکنون در واقع هنوز هم غزه با محدودیت های جدی مواجه است. پیش از این “رجب طیب اردوغان ” نخستوزیر ترکیه در گفتگو با خبرگزاری فرانسه به انتقاد از نقش آفرینی ضعیف دولتهای اسلامی در قبال رنج و محنتهای ساکنان نوار غزه پرداخته بود.
در عین حال “عبدالله گل ” و “رجب طیب اردوغان ” رئیس جمهور و نخستوزیر ترکیه، ایهود باراک وزیر جنگ رژیم صهیونیستی را که به آنکارا سفر کرده به حضور نپذیرفتند و دست آخر اسرائیل را وادار به عذرخواهی از ترکیه به خاطر لحن تقابل جویانه این رژیم نسبت به ترکیه کردند تا در کنار مواضع به جای کشورهایی چون ونزوئلا و بولیوی درسی داده باشند به آنان که هنوز زیر پرچم کشورهای اسلامی روز و شب قرآن می خوانند اما حدیث رسول را از یاد برده اند که من سمع مسلم ینادی یاللمسلمین فلم یجبه فلیس بمسلم.
