نویسنده: محمد اسکندری

در این مطلب فارغ از تعصبات و تعلقات شخصی نسبت به شیعیان و به دور از جانبگیری های به نفع گروه الحوثی و بادر نظرگرفتن این فرض که اختلافات گروه الحوثی با دولت یمن یک مسئله داخلی است سعی در تحلیل دخالت های آشکار و پنهان ریاض در این جنگ وتعیین طرفهای اصلی و واقعی برنده در این جنگ داریم.
در تاریخ سیاسی خاورمیانه هموراه شبه جزیره عربستان نقش مهم و تاثیرگذاری در تدوین مناسبات سیاسی داشته است. بی شک در بدو پیدایش حکومت اسلامی پایگاه اصلی و مرکزیت حکومت جهانی اسلام در شبه جزیره عربستان بوده است. از آن پس نیز علی رقم تفکیک بخش های تحت نظر عربستان و استقلال کشورهایی همچون عراق و کویت و … غالبا نبض تپنده تحولات سیاسی در عربستان رقم خورده است. حتی تا پیش از ظهور و بروز انقلاب اسلامی درایران، عربستان از سوی کاخ سفید به عنوان قطب و محوری اصلی در جریانات سیاسی خاورمیانه شناخته و حمایت می شد.
اما در چند دهه اخیر و با تاسیس پایگاه سیاسی شیعی و مقتدر در ایران کم کم عربستان دوران گذار و تنزل سیاسی خود را آغاز کرده و به تدریج از صحنه مناسبات سیاسی و اثر گذاری و هدایت در این عرصه خارج شده است . به عبارت بهتر ایران اسلامی با حمایت از فلسطینیان و سایر جنبشهای آزادی خواه در سطح خاورمیانه به عنوان مرکزیت سیاسی جدید پا به عرصه ظهور نهاده است و دیگر کم تر خبری از تلاش های ریاض در راستای ایجاد امت واحده اسلامی و مقابله با اسرائیل به گوش می رسد .
البته در این بین ریاض به جای آنکه در کنار ایران به ایجادوحدت و تحکیم مناسبات سیاسی به عنوان دو پایگاه بزرگ اهل سنت و شیعیان بپردازد باجهت گیری معنا دار و البته در سایه به سوی تل آویو خود را متغیری وابسته به اسرائیل تعریف کرده و از ایجاد جبهه ای واحد در کنار ایران و در برابر معاندان اسلام طفره رفته است.
شاید نتوان این موضوع را به قطع گفت اما آنچه تاکنون در سیاست خارجی حکومت ریاض وجود داشته است این نکته را به ما خاطر نشان می سازد که عربستان خطر هلال شیعی با مرکزیت ایران را جدی تر از گستشرش قلمروهای اسرائیل می داند .
اخیرا پیرامون جنگ۳۳ روزه اسرائیل علیه حزب الله اخباری درز کرده است که نشان از توافقات پنهان ریاض و تل آویو دارد . بعضا حتی گفته می شود دولت عربستان به ریاض قول داده است که پس از نابودی حزب الله لبنان تمامی هزینه های اسرائیل در این جنگ را پرداخت خواهد کرد !
حملات گسترده ریاض به گروه الحوثی نیز در همین راستا صورت می پذیرد . سران عربستان دیگر تاب ایجاد یک حماس یا حزب الله را درکنار خود ندارند . تلاش های گسترده ای که هم اکنون از سوی ارتش عربستان برای نسل کشی این گروه شیعی صورت می پذیرد تنها و تنها در راستای مقابله با نفوذ معنوی و گسترده ایران است . ریاض در حال حاضر معادلات سیاسی خود را برپایه گسترش هرچه بیشتر حوزه های نفوذ و حفظ مواضع فعلی دارد .
البته متاسفانه این کشور تحقق این امر را پناه بردن به آغوش تل آویو ، واشنگتن پاریس و لندن می داند . ریاض دچار توهم شده و در این اثنا با سردرگمی به اموری دست می زند که نه تنها نمی تواند شاخص رشد حمایت اعراب از ریاض را بالا ببرد بلکه نفرت عمومی و گسترده ای را در سطح خاورمیانه و به خصوص در بین اعراب پراکنده می کند.
امروز شواهد وقرائن حکایت از آن دارد که ارتش عربستان از بمب های فسفری علیه کودکان و مردم بی گناه یمن استفاده می کند . به راستی این بمب ها از سوی چه کسانی به ریاض تحویل داده شده است ؟ تاکنون در خارومیانه ارتشی جز ارتش اسرائیل از این نوع مواد شیمیایی استفاده نکرده است . آیا نمی توان گفت ریاض این بمب ها را از تل آویو خریداری کرده و هم اکنون علیه مسلمانان استفاده می کند ؟!
اما در نهایت باید گفت وضعیت فعلی عربستان درجنگ علیه الحوثی ها نشان از تلاش های مذبوحانه ریاض برای بازگشت به قدرت در خاورمیانه دارد . البته در این بین خاندان صعودی اشتباه استراتژیکی انجام داده و نقشه رسیدن به این هدف را روی میز اسرائیل کشیده اند . بی شک باید دانست که نزدیک شدن به اسرائیل فرجامی جز غرق شدن در گرداب نیست . تل آویو همچون دخمه ای مکنده است و هرکسی که دست او را بگیردهمراه با آن به اعماق تاریکی ها سقوط خواهد کرد .
لذا باید گفت عربستان و دولت ریاض به جای آنکه برای رسیدن به قدرت ، علیه مسلمین و همراه با دشمنان گام بردارد
می تواند با بازتعریف سیاست های خود مبتنی بر واقعیت های امروز جامعه اسلامی در خاورمیانه به عنوان بزرگترین پایگاه اهل سنت وپاسبان واقعی حریم ملکوتی، خود را در عرصه سیاسی مطرح سازد . راه کسب حمایت های مسلمانان بی شک حرکت به سمت اسرائیل نیست . امروز کسی جز تل آویو بر سر جنازه های شیعیان یمن به پایکوبی نمی پردازد.و با لبخند دستان قطع شده و پیکره نیمه جان مردم صعده را به نظاره نمی نشیند. راهی که اکنون عربستان در پیش گرفته فرجامی جز حذف کلی از صحنه سیاسی و بیزاری عمومی مسلمین نخواهد داشت.

اسلام تایمز