این روزها مصادف است با نوزدهمین سالگرد صدور حکم تاریخی حضرت امام (ره) درباره سلمان رشدی مرتد. شاید به راستی کسی نداند که در گوشه و کنار این جهان چه کسانی در جهت تحقق حکم حضرت امام (ره) توفیق یافتند که به شهادتی راستین دست پیدا کنند.
یک دانشجوی فلسفه دانشگاه تهران که در سال ۱۳۶۸ توسط تیم حفاظتی دولت انگلیس، هدف گلوله قرار گرفت، اولین تلاش را برای اجرای حکم ارتداد سلمان رشدی که از سوی امام خمینی(ره) در ۲۵ بهمن سال ۱۳۶۷ صادر شده بود، انجام داد. شهادت طلب بسیجی، ابراهیم عطایی یکی از مجریان عملیات استشهادی علیه سلمان رشدی مرتد بود که جان بر سر رضای معشوق نهاد و در نهایت غربت و مظلومیت شهد شهادت نوشید.
ابراهیم عطایی، دانشجویی که از سیزده سالگی در جبهه حضور داشت، پس از پایان جنگ در رشته فلسفه در دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت عطایی، پس از صدور حکم ارتداد سلمان رشدی، تصمیم به اجرای این حکم گرفت و پس از چند ماه با تغییر پوشش و رفتار خود، تظاهر به مخالفت با جمهوری اسلامی کرد. به گفته کاردار وقت سفارت سوئیس (نمایندگی حفاظت از منافع آمریکا در ایران)، عطایی تقاضای ویزای ویژه کرده بود. گفته بود که حاضر است پناهنده شود و علیه ایران حرف بزند. از طرف سازمانهای آمریکایی هم حمایت شده بود، از جمله سازمان دیدبان حقوق بشر (رئیس یکی از گروهکهای غیرقانونی در ایران) هم او را تأیید کرده بود. به این نتیجه رسیده بودیم که مشکل شخصیتی دارد و قابل بهره برداری است.
ابراهیم عطایی، قصد داشت حکم ارتداد سلمان رشدی را در جریان بازدید وی از یک کتابخانه، اجرا کند که توسط تیم حفاظتی دولت انگلیس از رشدی، هدف گلوله قرار گرفته و به شهادت میرسد. شهادت طلب بسیجی، ابراهیم عطایی یکی از مجریان عملیات استشهادی علیه سلمان رشدی مرتد بود که جان بر سر رضای معشوق نهاد و در نهایت غربت و مظلومیت شهد شهادت نوشید.
یادداشت امام خامنه ای در حاشیه قرآن اهدایی به خانواده شهید:
بسمه تعالی
خداوند این شهید عزیز ما را که تا دنیا باقی است به عنوان سند زنده و جاوبد دلاوری و خداجویی این مردم بر پیشانی تاریخ خواهد درخشید، با شهدای کربلا و ائمه هدی- علیهم صلوات الله اجمعین- محشور بفرماید.
از یادداشت های شهید ابراهیم عطایی: «قطعنامه که پذیرفته شد و آتش بس که اعلام شد، من یک باره به خودم آمدم، دیدم سفره را برچیده اند و نصیب من از روزی شهادت، فقط حسرت است. بعد ازخودم پرسیدم که ابراهیم! آیا حقیقتاَ درجستجوی شهادت بوده ای؟ دیدم که نه. باز از خودم پرسیدم: ابراهیم! اکنون چه؟ آیا آماده دیدار حق هستی؟ و باز پاسخ درونی ام حاصلی جز حسرت و اندوه نداشت. دیدم که با تمام وجود به این قفس خاکی چسبیده ام و بال و پر پروازم نیست. تعارف با خودم را کنار گذاشتم. دیدم که در این مدت، از شهادت فقط دم می زده ام؛ اما بارها آن را رد کرده ام. دیدم شهادت هدیه ای است از طرف خدا که ابتدا باید بپذیری، بعد به آن برسی و بدا به حال من! من در جام زهری که امام نوشید، آب حیات یافته بودم و بدا به حال من! من از قطعنامه متولد شدم.»
فرازی از وصیتنامه شهید: شیرینی و لذات زندگی در آن است که مرد در انتظار مرگ ننشیند، بلکه به دنبال آن برود و آن را در آغوش بکشد. شیرینی زندگی در آنجاست که حلاوت مرگ را دریابی و اینچنین است که قاسم بن الحسن (علیهما السلام) از مرگ تعبیر «احلی من العسل» دارد. شرافت و کرامت آدمی از زندگی و مرگش رقم می خورد و من همواره از خدای لایزال خواسته ام که چگونه زیستن و چگونه مردن هر دو را، او به من بیاموزد … متأسفانه دولت انگلستان از تحویل پیکر پاک شهید عطایی به جمهوری اسلامی خودداری کرد.
