به گزارش خبرنگار خبرگزاری فارس در ایالت سرحد پاکستان، اگرچه می‌توان در تاریخ ۶۲ ساله پاکستان چندین فاجعه کشتار و غارتگری فرقه ای را مشاهده کرد اما فرقه‌گرایی در این کشور گسترش یافته و حملات انتحاری و بمب‌گذاری در درگیری‌های فرقه‌ای روز به روز افزایش می یابد.
زمانی که آمریکا به بهانه دموکراسی و ریشه کنی تروریسم جنگ در منطقه را آغاز کرد، نیروهایی در افغانستان و پاکستان موسوم به “طالبان محلی ” تشکیل شدند و به مرور زمان ” طالبانیسم فرقه گرا ” چشم به جهان گشود.
مردم پاکستان در سال ۲۰۰۳ در کویته شاهد یک حمله انتحاری به مراسم عزاداری سید الشهدا (ع) در روز عاشورا بودند، پس ازاین انفجار مراسم تشییع جنازه شهدا در حسینیه ها و مساجد شیعیان در شهرهای مختلف از جمله “کراچی “، “دیره اسماعیل خان “، “هنگو ” و “کوهات ” در ایالت سرحد و “دیره غازی خان ” و “بهکر ” و حتی “اسلام آباد ” پایتخت پاکستان هدف انفجارهای زنجیره‌ای قرار گرفتند.
طالبان مسئولیت برخی از این حملات انتحاری را به عهده گرفتند اما سوال این است که چرا شیعیان “دیره اسماعیل خان ” نسبت به شیعیان شهرهای دیگر بیشتر مورد حملات انتحاری قرار می گیرند؟
نکته قابل توجه در پاسخ به این سئوال این است که جمعیت شیعیان در دیره اسماعیل خان نسبت به مناطق دیگر ایالت سرحد از جمله پیشاور، کوهات، هنگو و تانک بیشتر است و از دهه نود میلادی تاکنون نیز سازمان‌های مسلح و تندرو وهابی که خود را از طرفداران اهل سنت معرفی می‌کنند، در این منطقه به وجود آمده‌اند که در حقیقت هیچ مذهبی ندارند.
از دیگر دلایل افزایش درگیری فرقه‌ای و استفاده از حملات انتحاری در دیره اسماعیل خان این است که این شهر نسبت به سایر شهرهای شیعه نشین ایالت سرحد، هم مرز با مناطق قبایلی ایالت سرحد است و حمله کننده‌های انتحاری از مناطق قبایلی وارد این شهر می شوند.
این امر نیز وجود دارد که بمب‌گذاران انتحاری می‌توانند سریعتر به اهداف خود در دیره اسماعیل خان برسند، در حالی که ورود به شهرهای دیگر مشکلاتی دارد و در زمان گذشته چندین داوطلب حملات انتحاری توسط پلیس پاکستان دستگیر شده‌اند.
طی سال‌های گذشته شیعیان در مناطق قبایلی و بویژه شهرهای پاراچنار و دیره اسماعیل خان از هیچ حمایتی توسط ارتش پاکستان برخوردار نبودند و گروه‌های تروریستی طالبان و سپاه صحابه به راحتی با حمله به مراسم‌های عزاداری آنها در ایام محرم و صفر آنها را به شهادت‌ می‌رساندند.
در پاکستان به رغم اینکه شیعیان و برادران اهل تسنن هیچ مشکلی با یکدیگر ندارند، اما در سال‌های اخیر با شکست آمریکا و حامیان غربی‌اش در مقابل طالبان، استراتژی غرب از جنگ با طالبان به مذاکره و سازش تبدیل شده است و در فرصت‌های مختلف با حمایت مالی و تسلیحاتی از این گروه‌ها شیعیان را مورد هدف قرار می‌دهند و دولت پاکستان نیز تاکنون در این زمینه هیچ اقدام موثری انجام نداده است.
در حوادث بمبئی نیز سرویس‌های اطلاعاتی آمریکا و رژیم صهیونیستی با متهم کردن برخی مسلمانان در کشمیر و پاکستان، دولت نوپای آصف علی زرداری را وادار کردند تا با تجهیزات کامل به آنها حمله کند و همگی آنها را دستگیر و روانه زندان کند.
نمونه بارز دیگر این حادثه در محاصره یکساله پاراچنار و شهادت بیش از چند هزار شیعه و ممانعت از ارسال هر گونه کمک بهداشتی، درمانی و هر نوع محصولات غذایی بوده است که طی توافقی چند ماه پیش به پایان رسید. حمله به عزادران حسینی در شهرهای دیره اسماعیل خان، دیره غازی خان، کراچی، هنگو و برخی شهرهای دیگر نیز از دیگر مواردی است که کوتاهی دولت پاکستان در حمایت از شیعیان را به اثبات می‌رساند.
به هرحال درگیری فرقه‌ای و ایجاد اختلاف میان شیعیان و برادران اهل تسنن در شمال غرب پاکستان و معرفی گروه تروریستی طالبان و سپاه صحابه به عنوان اهل تسنن، بخشی از دکترین “بگذار مسلمان با مسلمان بجنگد ” آمریکا و غرب در پاکستان است که دولت زرداری می‌بایست هوشیاری خود را در خنثی کردن این توطئه بکار گیرد.