چامسکی که از او به عنوان یکی از مشهورترین منتقدان دولت جمهوریخواه جرج بوش یاد می شود در گفتگویی اختصاصی با سرویس انگلیسی خبرگزاری قدس (قدسنا) با اعلام این مطلب و بااشاره به اظهارات اخیر ایهود اولمرت در خصوص پایان ایده اسراییل بزرگ  افزود: مواضع اولمرت در چند سال اخیر بطور قابل ملاحظه ای تغییر کرده است. اگرچه در ماه می سال ۲۰۰۶ میلادی وی در یک نشست مشترک با کنگره آمریکا گفت: “من پیش از این و تا به امروز هنوز به حق ابدی و تاریخی مردم ما به تمامی این سرزمین باورداشته ام” اما کمک به اجرای تعهدات “تلفیق” که در حقیقت به معنی الحاق آن بخشهایی از کرانه باختری است که اسرائیل به دنبال آن است و بیرون آمدن از بخشهایی که غیر قابل اخذ است از جمله اقدامات اولمرت در مدت زمان تصدی حکومت بود. وی مانند بسیاری از اسرائیلی ها پذیرفت که اسرائیل نمی تواند تمامی کرانه باختری را از آن خود کند (پروژه اسرائیل بزرگ) و این به خاطر مشکل بافت جمعیتی است (وجود تعداد زیادی عرب در حکومتی یهودی).
چامسکی در این باره تصریح کرد: پیشنهادهای گوناگونی در این خصوص در حال بررسی است. اظهارات اولمرت در زمان استعفای وی واقعا جالب توجه بود،‌ از این منظر که برای اولین بار یک رهبر اسرائیلی – حتی درحال ترک پست خود-  بطور اساسی توافق بین المللی دیرین برای یک راه حل سیاسی مبتنی بر دو دولت را قبول می کند. این نشان می دهد که اسراییل به یک سری قواعد تن داده است.
استاد زبانشناسی مؤسسه تکنولوژی ماساچوست (M.I.T.) آمریکا در ادامه با اشاره به سلسله عقب نشینی های صهیونیسم بین الملل در باره ایدئولوژی خود اظهار داشت : ایده اسراییلی از نیل تا فرات هم مدتها قبل به کناری انداخته شد و اینک طرح و حمایت از آن در کمترین حد ممکن است.  ایده “اسرائیل بزرگ” که به عقیده اسراییلی ها شامل اردن،‌ یعنی از رود اردن گرفته تا دریای مدیترانه است نیز دیگر اعتباری ندارد. این هدف (اسراییل بزرگ) هم بنا به همان دلایلی که گفتم دور انداخته شد و اینک دیگر اقبالی در بین اسراییلی ها ندارد.
چامسکی در خصوص گزینه های پیش روی رژیم اسراییل با توجه به شرایطی که اینک در منطقه با ان مواجه است، بااشاره به کمی گزینه های پیش روی اسراییل به قدسنا گفت:  سوال اساسی فعلا این است که آیا اسرائیل توافقنامه های بین المللی را بخصوص به آن صورتی که اولمرت در زمان ترک قدرت گفته بود، خواهد پذیرفت. یعنی راه حل مبتنی بر تشکیل دو دولت در امتداد مرز (پیش از ژوئن ۱۹۶۷) همراه با برخی اصلاحات خرد که مورد توافق طرفین باشد؟ بیش از سی سال است که کل جهان با این نتیجه موافق هستند. موضع اتحادیه عرب نیز همین است. البته آمریکا و اسرائیل این موضوع را رد کرده اند- مگر در برخی مواقع نادر که البته گذرا هم بوده است- ولی آنها پیش شرطها و تضمین های را خواسته اند مبنی براینکه اسرائیل نه فقط باید برقرار بماند بلکه باید به عنوان یک مرکز تکنولوژی اصلی با کل منطقه خاورمیانه یکپارچه شود تا منافعش عاید همگان گردد. (اگر امریکایی ها بپذیرند) این مساله همچنین می بایست منجر به حل برخی بحرانهای اصلی منطقه ای شود. ایران هم باید مشخصا تعهد خود را در قبال موضع اتحادیه عرب، اعلام نماید تا  اجرای این فرایند سرعت بیشتری به خود گیرد.
این نظریه پرداز آمریکایی یهودی تبار بااشاره به اینکه در حال حاضر راهی جز اعطای امتیازات به اعراب و فلسطینی ها  توسط اسراییل برای حفظ موجودیت خود ، وجود ندارد گفت: این به معنی پذیرش توافقنامه های بین المللی مطابق با موضع اتحادیه عرب و اظهارات اولمرت در زمان ترک قدرت است.
چامسکی در پایان باهشدار نسبت به استفاده از هرگونه ابزار نظامی برای حل و فصل قضیه فلسطین، طرح اینگونه راهکارها را مانعی بر سر راه حل های سیاسی دانست و گفت که این اقدام راهکارهای سیاسی را عقب انداخته و بردرد و رنج ها خواهد افزود و چه بسا به برپایی جنگی عظیم منجر شود.